به قول نیک که نوشته بود ریش زدن ما پسرا مثه چتری زدن دختراس می دونیم که بهمون نمیاد و میدونن همه که بهمون نمیاد.اما گاهی انجام میدیم.هم تنوعه هم شور و نشاط و به جامعه بر می گردونیم. به خاطر فشار باشگاه و گرمای تابستون مجبور شدم.و خب الان شهابم. ۱۲ ساله. این دو سه ماه تابستون و با بچه ها می خوام برم کلوپ شورش در شهر بازی کنیم.و غروبا تو کوچه دوچرخه سواری و با سپهر و امیر کارت بازی و گل کوچیک. ظهرا فوتبالیستا داره و خانم بهارم گاهی می بینم. چقدر خوبه دو ماه مونده تا مدرسه هامون وا شن.
برچسب:
نویسنده: علی رضوانی